Interview met Antoine Van Riet in het Laatste Nieuws van 09 september 2006

Bron : Het Laatste Nieuws van zaterdag 9 en zondag 10 september 2006

Antoine Van Riet woont sinds een decennium in Overboelare, op de grens met Geraardsbergen. De levensloop van de kunstenaar is een aaneenschakeling van nieuwe belevingen en ontmoetingen. Hij woonde zelfs ooit in Bourgondië.
Van Riet, die pas op latere leeftijd de passie voor het schilderen ontdekte, is lid van Parnassos en liep school aan de academie van Doornik. Hij ging ook in de leer bij surrealist Jean-Louis Pion.
«Ik begon met pastels, maar al snel ging ik over naar mijn eigen techniek.
leder schilderij, elk werk is voor mij een uitdaging», aldus de 63-jarige Antoine.
JE GELIEFDE PLEKJE
THUIS

«Ik hou er van om 's avonds in mijn tuin te zitten, alleen in het groen. Tuinieren is een hobby die ik met veel plezier doe. Meestal werk ik in de voormiddag in de tuin om na de middag aan mijn schilderwerken te beginnen. En dan maak ik al een ontwerp in mijn hoofd, (ik zie mijn uiteindelijke werk zo voor mij, maar als ik het op doek of hout zet, dan verandert er meestal nog iets aan.
Schilderen doe ik vaak in de veranda of in de wintermaanden in de woonkamer. Die heb ik trouwens zelf ingericht. Werken aan huizen is een andere bezigheid van mij.»

JE MOOISTE PLEKJE

«In Geraardsbergen kan niemand om de Muur heen.Toen de Ronde van Frankrijk er passeerde, een aantal jaren geleden, heb ik een groot werk gemaakt dat dan aan de kerk is opgehangen.
Wanneer de Ronde van Vlaanderen passeert, dan ga ik meestal kijken op de top van de Muur, aan de kapelmuur. Dat is een heel mooi plaatsje in de stad natuurlijk. Dicht bij mijn huis ligt het Arduinbos, daar ga ik zeer graag
wandelen. In een vorig leven ben ik nog groothandelaar in kruiden geweest. En dat laat me niet meer los. Ook nu nog snuffel ik graag in het groen op zoek naar bepaalde kruiden, die ik dan thuis verder verzorg. Ik ben met de groothandel gestopt, omdat er te veel werk bij kwam kijken.
Weet je, nu maak ik nog altijd zelf mijn drank op basis van kruiden, die ik soms. gewoon in de tuin vind.»

WAAR KAN JE VLUCHTEN?

«Vroeger reisde ik zeer veel, dat waren momenten om weg te raken. Nu doe ik dat meestal in mijn werk, zowel in het schilderen, als wanneer ik aan een huis of in de tuin werk. Maar op zich heb ik het niet vaak nodig om te vluchten. Ik kan alles relatief op het gemak doen en ik probeer zo positief mogelijk te blijven. Mijn vrouw Mirela is afkomstig uit Roemenië en elke twee jaar trekken we eens naar ginds. Of soms ook eens naar Bourgondië. In België trek ik af en toe in mijn eentje naar de Matongewijk in Brussel. Daar kan ik genieten van de muziek en van het gezelschap.»

WAT ERGERT JE?

«Het feit dat we in een moderne dictatuur leven. We moeten vanalles maar zijn er eigenlijk nog dingen die we 'mogen'? En ik spreek dan over heel Europa hoor, niet alleen hier in Geraardsbergen. Want versta me
niet verkeerd, we hebben het hier zeer goed. Maar toch, ik ben opgegroeid in de jaren zestig, toen alles kon en mocht. Nu zijn er al die wetten. In Roemenië, een land dat economisch minder is dan ons, leven de mensen veel vrijer dan wij. Ach, ik heb respect voor de mens en als ik kan dan wil ik hen helpen.»

JE SUPERWINKEL

«Tja, ik heb het niet zo voor supermarkten waar een mens eigenlijk geen tijd meer heeft om een praatje te slaan. De kassierster is druk bezig met de spullen over de toonbank te slepen. Dat handwerk zie ik niet graag. Dan ga ik liever naar een kringloopwinkel zoals 't Vierkant in Geraardsbergen. Daar vind ik nog spulletjes waar mensen aan hebben gewerkt, dat waardeer ik. En meestal zijn het nog mooie dingen ook. Ik heb er een paar staan in de kasten thuis.»

JE ALLEDAAGSE WINKEL


«In de krantenboetiek op de hoek van de Denderstraat met de Penitentenstraat haal ik mijn krant en mijn tabak. Daar kan ik wel nog een praatje slaan met de uitbaters of je komt er een bekende tegen met wie je dan wat blijft hangen.»

JE LIEVELINGSRESTAURANT

«Het aantal restaurantbezoekjes is fel verminderd de jongste jaren. Als ik op reis ben, dan ga ik meestal op restaurant. Maar hier thuis is dat een pak minder. Ook al omdat ik niet echt voor traditionele eethuizen ben. Geef mij maar een Indiër of een Afrikaan.
Die keuken smaakt me meer en ik ben altijd op zoek naar nieuwe dingen. Mijn favoriete keuken is de Creoolse, liefst met een pikante maaltijd. Maar er zijn natuurlijk ook gewone restaurants waar ik af en toe eens iets ga eten. Al ligt mijn echte lievelingsrestaurant daarvoor buiten Geraardsbergen, 'Buikje Vol' in Gent heet dat.»

JE LIEVELINGSCAFÉ

«Een bruin volkscafé. Maar waar vind je dat nog in Geraardsbergen?Ja, in het Brusselse, in de Matongewijk of de Marollen, daar vind je nog van die cafés. Ik bestel daar dan een koffie en krijg er theater gratis bij. De show
die sommige mensen opvoeren, gewoon door op café te zitten, is werkelijk prachtig. Iets dichter bij huis ga ik regelmatig naar De Kartuizer in Lierde. Daar begeleid ik een paar schilders, zoals Yvan De Vos die eigenlijk wel een leerling van mij kan worden genoemd. Weet je, in Geraardsbergen zou er een huis moeten komen waar kunstenaars elkaar kunnen ontmoeten. Want een schilder heeft vaak de neiging om zich terug te trekken en dat komt de kunst niet ten goede.»



JE BESTE VRIEND

«Kunstenaar JP Dhaenens uit Everbeek mag ik zeker tot mijn beste vrienden rekenen. Hij is een heel speciale 'tiep' met wie ik veel contact heb. Ik vind vriendschappen zeer belangrijk.
En daarom ben ik blij dat er zoveel mensen zijn die ik mijn vrienden noem en op wie ik kan rekenen. Een greep uit die vrienden: Leonce Nachtergaele, Eric Spitaels. YvanDeVos, Patrick Van Der Heyden, Luc Leeman en ongetwijfeld vergeet ik er nog een aantal.»

AVONDJE STAPPEN MET

«Al de mensen uit de vorige vraag mogen met mij op stap gaan. Al is het jammer dat ik niet graag drink. Soms trekken we naar een café in Michelbeke, bij Raoul. Hij is pas begonnen met zijn kroeg en dat zou wel eens een stamcafé kunnen worden. Of ik neem wat mensen mee naar de Matongewijk, daar kan je overdag toch niets gaan zoeken, 's Avonds komt de boel daar tot leven.»

DE MOOISTE HERINNERING

«Oei, dat is niet simpel. Ik hou veel ervaringen over aan mijn reizen door Frankrijk en onze buurlanden. Het verste dat ik ben geweest is Mauritius. Van al de reizen heb ik werken gemaakt, dat zijn blijvende herinneringen.
Nu ben ik trouwens uitgenodigd in Kinshasa bij Maître Liyolo, een bekende beeldhouwer die nog voor Mobutu werkte. Hij heeft al een aantal keer in België tentoongesteld en komt dan steevast bij mij logeren. Nu is het tijd om een tegenbezoek, en om een tentoonstelling te organiseren.»

DE ULTIEME WENS

«Gewoon zo verder blijven werken. Ik zou graag een paar monumentale werken maken. Zo zou ik graag een reuzenkassei plaatsen op een rotonde in de stad, als aandenken aan de Ronde van Vlaanderen. Ik zoek naar stunts en die zullen er wel komen. Mijn vrouw weet dat ik niet gebonden wil zijn, dat ik mijn vrijheid nodig heb. Dat is ook zo in het maken van kunst, groot of klein.»


Teksten :David Van Wayenberghe